Mała hodowla, wielkie serce.

 Moja historia z psami zaczęła się dużo wcześniej niż powstanie hodowli Celebris Astrum.

Miłość do psów towarzyszy mi od najmłodszych lat. Dorastałam w domu, w którym psy zawsze były częścią rodziny. To właśnie rodzice nauczyli mnie, że pies nie jest chwilową zachcianką, ale odpowiedzialnością na wiele lat. Już jako dziecko uczestniczyłam w codziennej opiece nad naszymi psami, ucząc się cierpliwości, systematyczności i szacunku do zwierząt.

Moją pierwszą psią towarzyszką była pudelka miniaturowa Inga, która spędziła ze mną niemal całe życie. Kiedy rozpoczęłam studia, jako psia seniorka zamieszkała ze mną w akademiku. To właśnie ona nauczyła mnie, że prawdziwa więź z psem trwa przez wszystkie etapy jego życia.

Po jej odejściu pojawiła się chartka afgańska Doxa, z którą rozpoczęła się moja pierwsza przygoda z hodowlą. To doświadczenie pozwoliło mi spojrzeć na hodowlę z zupełnie innej perspektywy i uświadomiło, jak wielka odpowiedzialność wiąże się z każdą decyzją hodowlaną.

Kolejnym ważnym etapem były hovawarty. W 2008 roku do mojego życia trafiła hovawartka Doxa, z którą rozpoczęłam intensywną pracę szkoleniową. To właśnie dzięki niej odkryłam świat treningu psów i zaczęłam jeszcze bardziej zgłębiać temat psychiki, motywacji oraz współpracy z człowiekiem.

Podczas treningów poznałam Ninę – trenerkę i właścicielkę border collie. Obserwując pracę tych niezwykłych psów, zakochałam się w ich inteligencji, pasji do współpracy i niezwykłej wrażliwości.

W 2011 roku do mojego domu trafiła Bugi, moja pierwsza border collie. To od niej rozpoczęła się historia przydomka Celebris Astrum, który z czasem stał się spełnieniem mojego marzenia o prowadzeniu odpowiedzialnej hodowli.

Z biegiem lat nasze stado powiększało się o kolejne psy i kolejne doświadczenia. Dziś mieszkają z nami border collie, owczarki australijskie, hovawart oraz doberman. Każda z tych ras uczy mnie czegoś innego i pozwala spojrzeć na hodowlę z szerszej perspektywy.

Przez wszystkie te lata jedno się nie zmieniło – przekonanie, że w hodowli nie ma miejsca na przypadek.

Zdarzało się, że rezygnowałam z planów hodowlanych, mimo że oznaczało to odłożenie marzeń na później. Wierzę, że odpowiedzialny hodowca powinien kierować się przede wszystkim dobrem rasy i przyszłych pokoleń, nawet jeśli oznacza to podjęcie trudnej decyzji o niewykorzystywaniu psa w hodowli.

Ta zasada towarzyszy mi do dziś i pozostaje fundamentem każdej decyzji, którą podejmuję.

Celebris Astrum nie powstała z dnia na dzień. Jest efektem ponad dwudziestu lat życia z psami, nieustannej nauki, zdobywania doświadczeń i przekonania, że dobra hodowla zaczyna się od odpowiedzialności.